Κάθε 50 χρόνια, από την έναρξη της Επανάστασης του 1821, γίνονται εκδηλώσεις και αναφορές στην πορεία του έθνους-κράτους της Ελλάδας. Κοινό χαρακτηριστικό των εκδηλώσεων είναι η συνειδητή παραποίηση των γεγονότων που δημιουργεί το τρίγωνο ξενοκρατίας – ολιγαρχίας – κρατικής μαφίας, η συγκάλυψη εγκληματικών ενεργειών και ευθυνών της άρχουσας τάξης για την συνεχή υποτέλεια της Χώρας (υποτέλεια μεθοδευμένη από ξένες πρεσβείες). κ.α. .
Η Πρεσβεία της Ελλάδας στη Σουηδία, συγκρότησε μια επιτροπή από Έλληνες επιχειρηματίες στη Σουηδία, με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για εκδηλώσεις. Δεν γνωρίζω, πόσα, χρήματα συγκεντρώθηκαν. Η «Ελληνική Πολιτιστική Στέγη», σύμφωνα με τον πρόεδρό της, συνέδραμε οικονομικά με 200.000!! κορώνες. Αλλά, λες και ήθελαν να τυλίξουν με σκοτάδι την νεότερη ιστορία της Ελλάδας, έκαναν μια μόνο εκδήλωση που περιελάβανε μουσικό πρόγραμμα εμπνευσμένο από την ελληνική επανάσταση. Το έργο «Ύμνος για την Απελευθέρωση της Ελλάδας» του σουηδού συνθέτη Bernhard Crusell το οποίο είχε πρωτοπαρουσιαστεί το 1826 στη Στοκχόλμη και άλλες σουηδικές πόλεις ως υποστήριξη στον ελληνικό αγώνα. Ο Ύμνος αυτός δεν παρουσιάστηκε στην «Πολιτιστική Στέγη», αλλά στην ελληνική εκκλησία της Στοκχόλμης, δημιουργώντας συγχύσεις για τον πραγματικό ρόλο του ανώτατου κλήρου ο οποίος ήθελε υποταγή στο Σουλτάνο. Η παράσταση ήταν εξαιρετική, αλλά δεν έγινε καμιά εκδήλωση για το κίνημα φιλελληνισμού που αναπτύχθηκε στη Σουηδία.
Ιστορική γνώση.
Θα περίμενε κάποιος να αναλυθούν καίρια ζητήματα της προεπαναστατικής εποχής, προκειμένου να αποκτήσουμε μια σαφή και ακριβή εικόνα της υπόδουλης Ελλάδας. Αναλύσεις, τέτοιες, που θα χρησίμευαν για την κατανόηση της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας. Ο Ιακωβάκης Ρίζος Νερουλός2 στην «Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας» που δημοσιεύτηκε το 1826 στα Γαλλικά, έθεσε τα ακόλουθα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν προκειμένου να κατανοήσουμε της συνθήκες της Επανάστασης.
- Ποια ήταν η μορφή της διακυβέρνησης του έθνους μετά την υποδούλωσή του;
- Μέχρι ποιου σημείου η απόλυτη δεσποτεία των Τούρκων ασκούσε την τυραννία της;
- Ποια η επιρροή της εκκλησιαστικής εξουσίας στις αστικές και κοινωνικές υποθέσεις;
- Ποιες διαφοροποιήσεις του αυθαιρέτου της εξουσίας του σουλτάνου δημιουργήθηκαν εξαιτίας είτε των γεωγραφικών ιδιαιτεροτήτων των διάφορων περιοχών της Ελλάδας, είτε της περιόδου κατά την οποία υποδουλώθηκαν, είτε του τρόπου με τον οποίο υπέκυψαν.
Ο Νερουλός θεωρεί ό,τι «όποιος μελετά τη νεότερη ελληνική ιστορία, είναι υποχρεωμένος να διεισδύσει στα σκοτάδια της σκλαβιάς της και να διαστρέψει τους φρικτούς δαιδάλους των δολοπλοκιών των τυράννων της», για να κατανοήσει τους λόγους που οδήγησαν στην Επανάσταση.
Προσθέτω δυο ακόμα ερωτήματα.
- Ποιος ήταν, και αν εκπληρώθηκε, ο κοινωνικός χαρακτήρας της Επανάστασης.
- Γιατί κεντρική θέση του Ρήγα ήταν η βίαιη ανατροπή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και να υπάρξει ένα κοσμικό, δημοκρατικό πολιτικό σύστημα στηριγμένο στις αρχές της αρχαίας Ελληνικής Δημοκρατία.
Σουηδία στη δεκαετία του 1820
Στη Σουηδία, τη δεκαετία του 1820, είχε αναπτυχθεί μεγάλο κύμα φιλελληνισμού. Έγινε έρανος από τη Λαπωνία, μέχρι το Malmö, για οικονομική βοήθεια στους επαναστατημένους Έλληνες. Έγιναν διαφόρων λογιών εκδηλώσεις σε όλες τις πόλεις της Σουηδίας (οι περισσότερες στη Στοκχόλμη). Κυκλοφόρησαν βιβλία, και γράφτηκαν άρθρα στον Τύπο της εποχής για την Επανάσταση. 18 φιλέλληνες από τη Σουηδία (και Φιλανδία που τότε ήταν υπό την κατοχή της Σουηδίας), και οκτώ από τη Δανία πολέμησαν για την απελευθέρωση της Ελλάδας. Μερικοί πότισαν με το αίμα τους τα ελληνικά χώματα. Την Πλατεία Ηρώων του Μεσολογγίου κοσμεί και μνημείο για τους Σουηδούς που σκοτώθηκαν για την Ελλάδα. Ο φιλελληνισμός αυτός μπορούσε και έπρεπε να γίνει γνωστός στις σημερινές γενιές των Σουηδών.
Ομοσπονδία, Κοινότητες, Πολιτιστική Στέγη στη Σουηδία.
Τόσο η Ομοσπονδία όσο και Κοινότητες, επιβεβαίωσαν την ανυπαρξία τους και την απραξία τους. Το συμβούλιο της «Πολιτιστικής Στέγης», για μια ακόμα φορά έδειξε ότι είναι κατ’ όνομα μόνο «Πολιτιστική Στέγη». Ένα παράδειγμα, για να καταλάβουμε τη διαφορά ανάμεσα σε έμπρακτο ενδιαφέρον και απραξία. Η Κοινότητα της Μελβούρνης, το Δεκέμβρη του 2020 είχε δημοσιεύσει τις εκδηλώσεις που θα γίνονταν κάθε βδομάδα, για όλο το 2021 (θέμα, ομιλητής, τόπος, και χρόνος).
Όχι απλώς θα μπορούσαν, αλλά επιβάλλονταν να αναφερθούν στη βοήθεια του Σουηδικού Ερυθρού Σταυρού στην Ελλάδα στους Βαλκανικούς πολέμους, στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο, το 1922, τις διαπραγματεύσεις του Σουηδικού Υπουργείου των Εξωτερικών στις αρχές του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου ανάμεσα στους εμπόλεμους (Γερμανία, Ιταλία, Αμερική, και Αγγλία) που οδήγησαν στην άρση του αγγλικού αποκλεισμού της Ελλάδας και την επισιτιστική βοήθεια της Ελλάδας, που σύμφωνα με αγγλική υπηρεσία πληροφοριών έσωσαν από βέβαιο θάνατο 2.500.000 Έλληνες. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι οφείλουμε τη ζωή μας στη βοήθεια αυτή. Δεν έκαναν (τι εύκολα που ξεχνάμε) καμιά εκδήλωση για την στάση τόσο της Σουηδικής Κυβέρνησης όσο και του σουηδικού λαού απέναντι στη χούντα των συνταγματαρχών. Τίποτα για τη δράση της Σουηδο-Ελληνικής Επιτροπής για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Ξέχασαν, τις πόρτες που άνοιξε η Σουηδία για τους Έλληνες, όταν η Ελλάδα μπήκε στον γύψο από τη CIA και τους συνταγματάρχες πράκτορές της. Δεν θυμούνται, τι η Σουηδία προσέφερε και σ’ αυτούς προσωπικά, δείχνοντας το μεγαλείο της αγνωμοσύνης τους.
Δεν έκαναν απολύτως τίποτα, ενώ υπάρχουν συμπάροικοι στη Σουηδία που έχουν εντρυφήσει στα θέματα αυτά και θα μπορούσαν να είναι ομιλητές στα πολύ ενδιαφέροντα αυτά θέματα. Για μια ακόμα φορά αποδείχτηκαν ολίγιστοι. Καμιά εκδήλωση για την αντιδικτατορική δράση στην Ελλάδα, και το κίνημα συμπαράστασης που είχε αναπτυχθεί στη Σουηδία. Καμιά αναφορά για την πρώτη φοιτητική αντιδικτατορική οργάνωση που αποφασίστηκε σε ένα ημιυπόγειο στην οδό Σπύρου Ολυμπίου στα Πατήσια στην Αθήνα. Εκεί, μια ομάδα σπουδαστών (Θανάσης Αθανασίου, Γιώργος Ζεβελάκης, Μπάμπης Θεοδωρίδης και Μίμης Μανωλάκος) συναντήθηκε λίγους μήνες μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 και αποφάσισε την ίδρυση της οργάνωσης που πήρε το όνομα του Ρήγα Φεραίου.
Πολλές, πάρα πολλές εκδηλώσεις μπορούσαν και έπρεπε να γίνουν, αλλά δεν έγιναν. Για άλλη μια φορά ο Παπακώστας και η παρέα του επιβεβαίωσαν ότι λειτουργούν για την αυλή τους, δεν θέλουν, ή δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του «Ιδρύματος» στον πολιτιστικό τομέα.
«Όλβιος όστις ιστορίης έσχε μάθησιν», έγραψε ο Ευρυπίδης. Δηλαδή, είναι ευτυχισμένος αυτός που γνωρίζει την ιστορία, γνωρίζει τον κόσμο σε βάθος. Αν δεν αφομοιώσουμε, δεν κάνουμε πράξη τη φράση αυτή του Ευριπίδη, και δεχτούμε την κρατική στρέβλωση και κακοποίηση της ιστορίας, θα υποστούμε την νοητική στρέβλωση της Αγγλοσαξονικής προπαγάνδας περί «καθοριστικής για την ανεξαρτησία της Ελλάδας της ναυμαχίας του Ναυαρίνου», και θα είμαστε αμαθείς ή ημιμαθείς για την πραγματική ιστορία μας. Αν η «Ελληνική Πολιτιστική Στέγη» ξεφύγει από τον εγωκεντρισμό και την ιστορική αμάθεια, του Παπακώστα και της παρέας του, θα μάθουμε ότι ο Καποδίστριας μιλούσε με τους υπουργούς εξωτερικών των μεγάλων δυνάμεων της εποχής για ελληνικό έθνος. Άκουγαν, από τον Καποδίστρια, ότι ο ελληνισμός είναι ο μόνος κόσμος στην ανθρωπότητα που συγκροτήθηκε σαν έθνος. Θα μάθουμε ότι ο Καποδίστριας είναι ο πρώτος που μίλησε για ελληνικό κράτος στην Ιερά Συμμαχία, και είναι αυτός που περιέγραψε τον ελληνισμό εκείνης της εποχής σαν μια υπερδύναμη, γιατί εκτός από το πολιτιστικό εκτόπισμά του έλεγχε οικονομικά τρεις αυτοκρατορίες εκείνης της εποχής. Την Οθωμανική, τη Ρωσική, καθώς και το μεγαλύτερο μέρος της Αυστριακής αυτοκρατορίας. Τα όρια του ελληνικού κράτους, ήθελε να είναι αντίστοιχα της δύναμης του ελληνικού κόσμου. Το πολίτευμα να είναι δημοκρατικό, μη απολυταρχικό, και με τις συνθήκες της εποχής εκείνης ήθελε ένα κράτος ανεξάρτητο.
Το κράτος δεν μας διδάσκει (γιατί άραγε;) ότι οι ”σύμμαχοί” μας, στα συμφέροντα των οποίων η Ελλάδα πάντα υποτάσσεται (ενάντια στο εθνικό μας συμφέρον) μόνο συμφορές έχουν προκαλέσει στο Ελληνικό Έθνος. Η Αγγλία δεν ήθελε την ίδρυση ελληνικού κράτους, ενώ αργότερα ήθελε κράτος υποτελές στο Σουλτάνο περιορισμένο αυστηρά στα όρια της Πελοποννήσου. Η Αγγλία, για να διασφαλίσει το δρόμο προς την Ινδία στήριζε το Σουλτάνο και ΔΕΝ ήθελε την ίδρυση Ελληνικού κράτους. Οι ΗΠΑ, αδιαφορούσαν για τον αγώνα των Ελλήνων και ενδιαφέρονταν να αναπτύξουν οικονομικές σχέσεις με το Σουλτάνο. Μας αποκρύπτουν ότι οι ”σύμμαχοί” μας, μας οδήγησαν στη Μικρασιατική Καταστροφή. Δεν μας λένε ότι οι ”σύμμαχοι” είναι πίσω από το πογκρόμ ενάντια στους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης το 1955. Οι ”σύμμαχοί” μας, σε συνεργασία με ντόπιους Νενέκους έφεραν τη δικτατορία. Αυτοί εμπόδισαν την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, και στη συνέχεια τον αφανισμό της Κύπρου, κ.α., κ.α. πολλά. Θα μαθαίναμε δηλαδή, ότι οι λεγόμενοι σύμμαχοι δεν είναι σύμμαχοι, αλλά πάτρωνες.
Οι μακροχρόνιες Ελληνορωσικές σχέσεις που χρονολογούνται από τον 15ο αιώνα, σήμερα (αρχής γενομένης από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ) βρίσκονται στο Ναδίρ, με το Μητσοτακέικο να έχει κηρύξει τον πόλεμο ενάντια στη Ρωσία. Ονειρεύεται, φαίνεται, ο Μητσοτάκης και η αδελφή του Ντόρα να μπουν θριαμβευτικά, ”απελευθερωτές”, καβάλα σε άσπρα άλογα στην Κόκκινη Πλατεία. Η ιστορική συμβολή της Τσαρικής Ρωσίας στην ίδρυση του Ελληνικού Κράτους, αν και, ποτέ και από κανέναν δεν έχει αμφισβητηθεί κ.κ. του συμβουλίου της «Πολιτιστικής Στέγης», αποκρύβεται επιμελώς. Δεν προβάλλεται ο καθοριστικός της ρόλος από το λυκαυγές της ίδρυσης Ελληνικού κράτους στο 1774 με τη Συνθήκη Κιουτσούκ Καϊναρζή, μέχρι τη Συνθήκη (Πρωτόκολλο) του Λονδίνου που οδήγησε στην ίδρυση του Ελληνικού κράτους που ύστερα από αγγλικές κωλυσιεργίες υπογράφηκε, στις 3 Φεβρουαρίου 1830.
Τσιμουδιά, μόκο, για τον διωγμό και τα βασανιστήρια αυτών που οδήγησαν στην απελευθέρωση, γιατί εύκολα γίνεται ο παραλληλισμός με τους αγωνιστές της ΕΑΜικής αντίστασης που είχαν ανάλογη τύχη. Ο Κολοκοτρώνης, άκουσον άκουσον, αφού πρώτα φυλακίστηκε για πολλούς μήνες σε μια τρύπα, δικάστηκε σε θάνατο με τις κατηγορίες της εσχάτης προδοσίας, πράκτορα ξένης δύναμης, υποκίνηση σε στάση, και δημιουργία παράνομου μηχανισμού!!! Αποκρύβονται οι πραγματικοί λόγοι που οδήγησαν στη δίκη και καταδίκη σε θάνατο του Κολοκοτρώνη, του Πλαπούτα κ.α.. Οι πραγματικοί λόγοι για τις οργανωμένες διώξεις είναι ανομολόγητοι, και τα βασανιστήρια αγωνιστών (γιατί έγιναν, λέει, εχθροί, προδότες της πατρίδας) αποσιωπώνται. Αποκρύβονται επιμελώς. Ο Νικηταράς, γνωστός σαν τουρκοφάγος, βασανίστηκε, φυλακίστηκε, τυφλώθηκε, και του δόθηκε άδεια να ζητιανεύει κάθε Παρασκευή για να επιβιώσει. Αυτά, για σας κ.κ. της «Πολιτιστικής Στέγης» φαίνεται ότι είναι επικίνδυνα και πρέπει να αποκρύβονται.
Θα μπορούσε να γίνουν εκδηλώσεις όπου υπάρχουν Έλληνες για τον Μπάρμπα Γιάννη τον Μακρυγιάννη, ο οποίος σύρθηκε (και αυτός) από την ίδια την εξουσία στις φρικαλέες φυλακές του Μεντρεσέ με χαλκευμένη, και αυτός, κατηγορία. Εχθρός του Κράτους και αυτός!!! Θα πεθάνει αργότερα από τις ταλαιπωρίες της φυλακής και τους άλλους κατατρεγμούς, θύμα των ίδιων δυνάμεων που εξόντωσαν και τον Καΐρη3. Διαβάζοντας τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη, ο αναγνώστης κάνει παραλληλισμούς και συγκρίσεις με την αντιμετώπιση των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης. Αγωνιστών που αγαπούσαν την Ελλάδα και το λαό της, περισσότερο από τους κατηγόρους τους. Ανθρώπους που δεν γονάτισαν, δεν υποτάχτηκαν, δεν συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς, αλλά, έδειξαν πως αγαπάει ένας πατριώτης την πατρίδα του, και πως πεθαίνει όρθιος ένας άνθρωπος που δεν προδίδει τα πιστεύω του.
Κάτω από το κελί που κρατήθηκε ο Μακρυγιάννης, περνούσε υπόγειο αποχετευτικό κανάλι με αποτέλεσμα να υπάρχει έντονη υγρασία και δυσοσμία. «Με βάλανε σ’ ένα υπόγειο, σκοτεινό και βρωμερό, χωρίς αέρα και φως, και το νερό έτρεχε από κάτω μου…Η φυλακή μου ήταν όλο υγρασία το σώμα μου έλιωνε κι η αρρώστια μ’ έτρωγε μέρα και νύχτα…Δεν τους έφτανε που με δικάσαν άδικα, θέλανε και να με λιώσουν στο κελί, να μη μείνει φωνή να μιλήσει ...Αν ήθελαν να με σκοτώσουν, καλύτερα να το κάνανε φανερά, παρά έτσι σιγά, με τη βρώμα και την αρρώστια».
Για τις πληγές του, λέει: «Από την υγρασία και τη βρώμα άνοιξαν οι πληγές μου και σαπίστηκε το κορμί μου. Δεν μπορούσα ούτε να σταθώ ούτε να ξαπλώσω…». Μεταγενέστερες ιστορικές μελέτες και ιατρικές ερμηνείες των συμπτωμάτων που ο Μακρυγιάννης περιγράφει, κάνουν αναφορά σε σκουλήκια που έτρωγαν τις πληγές του. Η εμφάνιση σκουληκιών στις πληγές ήταν τότε συχνό φαινόμενο, ιδίως σε κρατούμενους χωρίς καμιά ιατρική φροντίδα.
Όλοι έχουμε περιορισμούς, ατέλειες, λάθη, πάθη. Αλλά, κ.κ. της «Πολιτιστικής Στέγης», μερικοί διατηρούν τα όνειρά τους, έχουν ιδανικά, και ελπίζουν. Δεν ορίζονται μόνο από το περιβάλλον τους, και έχουν πνευματική ανύψωση. Η αξία του ανθρώπου κ. πρόεδρε της «Πολιτιστικής Στέγης» δεν ορίζεται από τη θέση του, αλλά αν έχει ιδανικά, ελευθερία, ομορφιά, γιατί και μέσα στην παρακμή ο άνθρωπος μπορεί να είναι ποιητής. Έδειξες, για μια ακόμα φορά, ότι είσαι αγεωμέτρητος για την «Πολιτιστική Στέγη», αφού με αποκλειστική σου ευθύνη η μνήμη των ηρώων δεν ξαναζωντάνεψε. Δεν λάλησε το κλαρίνο σκοπούς για κλέφτικα τραγούδια. Δεν χορεύτηκε π.χ. το «Κάτω στου Βάλτου τα χωριά…», «Στο Βαλτέτσι στο Λεβίδι, πέφτει αλύπητο λεπίδι…». Δεν ”έφυγαν”, δεν βγήκαν οι ήρωες από τα μνήματά τους. Έμειναν θαμμένοι στη λήθη, αφού, ή τους ξέχασες, ή δεν θέλεις να γίνουν γνωστοί. Οι αξίες για τις οποίες αγωνίστηκαν, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, δολοφονήθηκαν (θυσιάστηκαν για ελευθερία και ανεξαρτησία) δεν βγήκαν από τους τάφους τους για να μας εμπνεύσουν, ή να μας ελέγξουν. Δεν έγιναν παρόν μέσα στη σκέψη, τη συνείδηση και τη δράση των Ελλήνων στη Σουηδία.
Αν η Πρεσβεία της Ελλάδας στη Σουηδία, η Ομοσπονδία, και η Πολιτιστική Στέγη, ήθελαν να τονίσουν τη σημασία της Επανάστασης του 1821, να αναδείξουν τον ρόλο των Σουηδών φιλελλήνων, να τονίσουν τη σημασία του σουηδικού φιλελληνισμού, να αναφερθούν στο Έπος του 40, να κάνουν έναν παραλληλισμό για την κοινή τύχη των αγωνιστών του1821 και του 1940, απέτυχαν παταγωδώς.
Αν σκόπευαν να αναδείξουν κοινές αξίες ανάμεσα στην Ελλάδα και Σουηδία, απέτυχαν οικτρά. Έκαναν μια μόνο εκδήλωση με υπερβάλλουσα δαπάνη που είχε περιορισμένο, πολύ περιορισμένο αντίκρισμα, αφού μόνο 250 άτομα από τα δέκα εκατομμύρια που ζουν στη Σουηδία, είχαν την τύχει να παραβρεθούν στην εκδήλωση.
Υπήρχαν (και συνεχίζουν να υπάρχουν) πολλά θέματα για διαλέξεις, Παπακώστα.
Να μερικά. Η Διεθνής παρουσία της Ελλάδας μέσω της Γλώσσας και του Πολιτισμού, Ο ρόλος της βασιλείας στην Ελλάδα, Το κίνημα στο Γουδί το 1909, Οι Βαλκανικοί πόλεμοι, Η Ελλάδα στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, Η Μικρασιατική εκστρατεία, Το Εργατικό κίνημα στην Ελλάδα, Το Ιδιώνυμο του Βενιζέλου, Το Κίνημα του 35, Η Δικτατορία Μεταξά, Εξόριστοι στα ξερονήσια του Αιγαίου, Η Ελλάδα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, Το Κίνημα στη Μέση Ανατολή, Η ΕΑΜική Αντίσταση, Οι Λαοκρατικοί Θεσμοί της Εθνικής Αντίστασης, Ο Άρης Βελουχιώτης και ο αγώνας για εθνική ανεξαρτησία, Δωσίλογοι-οικονομικοί δωσίλογοι στην Κατοχή, Η Δικαστική συγκάλυψη του δωσιλογισμού, Πως οι Πατριώτες γίνανε ”προδότες” για να στρωθεί ο δρόμος της Αγγλικής επέμβασης στην Ελλάδα, Ο Εμφύλιος Πόλεμος της συνέπειες του οποίου πληρώνει ακόμα η Ελλάδα. Γιατί οι δημοκρατικοί πολίτες (από το 1945) δεν είχαν νομικά δικαιώματα και ήταν κοινωνικά αποκλεισμένοι, Πολιτιστική άνθιση και νεολαιίστικο κίνημα τη δεκαετία του 60 (μέχρι τη Χούντα), Η Σουηδική Αντιδικτατορική Επιτροπή, και ηγετικές φυσιογνωμίες (στη Σουηδία άρχιζαν και τελείωναν στον Μπάμπη Καλαντζή, Παπακώστα). Μεταπολίτευση, Τι μας οδήγησε σε μνημόνια, Ελληνική εξωτερική πολιτική διαχρονικά, και πολλά άλλα.
Υπάρχει μεγάλη απόκλιση του «Ιδρύματος» (επί προεδρίας Παπακώστα) από τη φιλοσοφία των δωρητών για το «Ίδρυμα». Η οργάνωση του ΚΚΕ Σουηδίας που φέρει την κύρια ευθύνη για την καταστατική ανωμαλία που ταλανίζει το «Ίδρυμα», στηρίζει με νύχια και δόντια τον Παπακώστα, γιατί οργάνωση του ΚΚΕ Σουηδίας και «Ίδρυμα» τείνουν να ταυτιστούν, αδιαφορώντας για τις αρνητικές συνέπειες, και τις επιπτώσεις της πολιτιστικής ρηχότητας που έχουν καθιερώσει με την παγιωμένη τακτική τους να μεγαλοποιούν το μηδαμινό και να μηδαμινοποιούν το μέγιστο. Έχουμε ένα είδος πολιτιστικής “αεροπειρατείας”, με την έννοια ότι η ηγεσία Παπακώστα (με τη στήριξη του ΚΚΕ Σουηδίας) πρεσβεύει πράγματα που σε μεγάλο βαθμό είναι σε πλήρη αντίφαση τόσο με τις αντιλήψεις των δωρητών, όσο και με τους σκοπούς του «Ιδρύματος». Έχει τονιστεί πολλές φορές η έλλειψη ποιοτικών πολιτιστικών εκδηλώσεων προς τη σουηδική κοινωνία. Είναι ανατριχιαστική η αδιαφορία των ανιστόρητων νεόκοπων οι οποίοι σιωπηλά υιοθέτησαν την χαλκευμένη αγγλοσαξωνική άποψη για το νόημα της Επανάστασης του 1821, με αποτέλεσμα μ. α, να μην πραγματοποιήσουν ούτε μια εκδήλωση για τα 200 χρόνια από την ύπαρξη του Ελληνικού Κράτους.
Παναγιώτης Καλογιάννης, Στοκχόλμη Γενάρης 2026.
- «Μηδέν εις το πηλήκιον» είναι έκφραση του .Γ. Παπανδρέου, ο οποίος διετέλεσε υπουργός σε διάφορα υπουργεία. Υπήρξε, δυστυχώς, μ.α. υπουργός παιδείας και πρωθυπουργός.
- Ο Ιακωβάκης Ρίζος Νερουλός (1778–1850) καταγόταν από εύπορη Φαναριώτικη οικογένεια. Ήταν λόγιος, διπλωμάτης, πολιτικός και θεατρικός συγγραφέας. Υπήρξε σημαντική μορφή του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Διετέλεσε υπουργός στην κυβέρνηση του Ιωάννη Καποδίστρια, υπουργός και πρεσβευτής επί Όθωνα. Η Ευφροσύνη Ρίζου Ραγκαβή (διάβασε εδώ) η πρώτη Ελληνίδα/ας που πολιτογραφήθηκε στη Σουηδία, είναι ανιψιά του.
- Ο Θεόφιλος Καΐρης (1784–1853) ήταν μία από τις πιο ριζοσπαστικές και πολυσχιδείς μορφές του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Ήταν ιερωμένος, φιλόσοφος, παιδαγωγός, επιστήμονας και επαναστάτης. Συμμετείχε ενεργά στην Επανάσταση του 1821 και εκφώνησε τον περίφημο επαναστατικό λόγο στην Άνδρο. Διατύπωσε τη διδασκαλία της Θεοσέβειας, μια ορθολογιστική, δεϊστική ( πίστη σε Θεό μέσω λογικής, χωρίς δόγματα) προσέγγιση της πίστης, που ερχόταν σε σύγκρουση με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Κατηγορήθηκε για αίρεση, διώχθηκε επανειλημμένα από το Κράτος και την Εκκλησία, φυλακίστηκε και πέθανε εξόριστος. Ο Καΐρης θεωρείται σύμβολο πνευματικής ελευθερίας, αλλά και τραγική μορφή, γιατί συγκρούστηκε με τον συντηρητισμό του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Το έργο του ανέδειξε τα όρια της ανεκτικότητας της εποχής απέναντι στις ιδέες του Διαφωτισμού.
